czwartek, 9 maja 2013

Rozdział 1

 Dzisiejszy dzień był mroźny. Wstałyśmy i zjadłyśmy śniadanie. 
 - Ekhem... Dziś remontujemy pokój Ahmeda! - wykrzyczałam z determinacją. Moje ukochane kotlety jęknęły cierpiętniczo.
 - Musimy? - zapytała moja Alexy błagalnie. Odpowiedziałam jej wyszczeżem ala Naruto. Pobiegłyśmy na strych. Raj dla pająków i dziwnych, starych rupieci. Pomińmy to, że Daria wdepła w sztuczne oko Pita, oki? I to, że dostałam jej łokciem w twarz, kiedy upadła. W każdym razie po wielu trudach i mękach znalazłyśmy puszki z farbą. Okazało się, że Spiderman nie chciał nam ich oddać. Rzucił się na Alexy krzycząc:
 - Zabiłaś moją matkę! - ale ona przywaliła mu starą miotłą. Jak najszybciej stamtąd uciekłyśmy. 
Stwierdziłyśmy, że potem musimy zadzwonić po robakobójców.
 - Jeeny... Spiderman ma wściekliznę. T.T - załamałam się.
 - Alex, jak mogłaś zabić jego matkę?! - zdenerwowała się moja wnuczka (Daria). Alex uniosła ręce w obronnym geście.
 - NIE WIEDZIAŁAM, ŻE TO JEGO MATKA! Ona chciała mnie zabić! - (wyobraźnia: obraz milimetrowego pajączka z tasakiem, uśmiechający się złośliwie.)
 - Wisiała sobie tylko w twojej szafie!
 - Ale to morderca! Nie daj się zwieść. Najpierw wygląda niewinnie, a potem wypije cię jak zupę! - Broniła się dziewczyna. Ja i Daria miałyśmy lekkiego szoka.
 - Widziałaś pająka pijącego zupę?!
 - Noo... przecież to normalne. Ale wy dziwne jesteścieee. - Alex zrobiła dziwny face.
 - Dobra, trzeba wziąć się za ten remont. - mruknęła Daria i otworzyła drzwi swojego byłego pokoju.
Naszym oczom ukazał się trochę, no dobra, bardzo dziwny widok. Jakbyście zareagowali na widok kościotrupa śpiącego na łóżku z podkulonymi kolanami i ściskającego butelkę Cifu? My zrobiłyśmy tę oto minę: O.O?! A potem dostałyśmy głupawki.
Ahmed włożył swoje patrzałki w oczodoły i spojrzał na nas.
 - Aaaa! Puka się wy zboczone, rasistowskie świnie! - zaczął krzyczeć kościak i zakrył się kołdrą. - Wstydu nie macie?!
Zaczęłyśmy go przepraszać, ale potem rzuciłam w niego butelką Cifu, którą miałam pod ręką.
 - Ej, zaraz, stop. Czemu tu jest tyle butelek Cifu, skoro Ahmed jest tutaj jakieś... 16 godzin? - zapytałam ze zdiwieniem. Wszystkie popatrzyłyśmy na niego dziwnie, a on jakby się speszył.
 - Yyy, no wiecie, ten, no... - nie wiedział co powiedzieć, ale szybko odzyskał rezon - ma się te sposoby. - zadowolony chciał odrzucić dłonią włosy do tyłu, ale przypomniał sobie, że nie ma włosów.
 - Muszę sobie jakąś perukę kupić. - stwierdził, a my dostałyśmy napadu śmiechu. Wyobraziłyśmy sobie Ahmedzia w w peruce długich, prostych, różowych włosów. Tia...
 - Dobra - zatarłam ręce - zaczynamy remont!
Daria zapytała kościaka jaki chce mieć kolor ścian.
 - Ty rasistko! Czemu ja w ogóle zgodziłem się tu mieszkać?! - pieklił się Ahmed.
 - Bo nie masz gdzie? - zauważyła Alexy. Te słowa zbiły Ahmeda z pantykału.
 - ... czerwone. - burknął. Zaczęłyśmy malowanie. Alex uznała, że wałek jest nudny i wzięła rękę Ahmeda. Zamoczyła ją w puszcze farby i prawie oberwała stopą wnerwionego Ahmeda. 
 - ZŁODZIEJKA!!! I will kill you! - ryknął Ahmed. Był bardzo zdenerwowany. Spróbowałam go uspokoić:
 - Spokojnie Ahmedzio, jak skończy to umyją ją dokładnie Cifem. - zapewniłam go. Dziewczyna rzuciła mi przerażone spojrzenie (czy tylko ja wyobraziłam sobie, jak Alex wyciąga swoje oczy z głowy i mi je rzuca?).
Zmroziłam ją wzrokiem i podałam kościakowi jego własność (czyt. stopę).
 - YAY! - reakcja Ahmeda. Obejrzałyśmy się na Darię, która pomalowała już jedną ścianę.. Szczęki opadły nam do ziemi. Ahmedowi dosłownie.
 - Aha, łózko też chcę zmienić. - poinformował nas Ahmed wskazując palcem łóżko.
 - Dobra, jakie chcesz? - zapytała Daria - Mam pomysł, zadzwonimy do Adiego i Rexa, oni je dla ciebie na pewno załatwią.
 - Ok. - Daria, jako że już skończyła swoją pracę poszła po telefon i zadzwoniła da Adiego, jednak kościak wyrwał jej telefon i wyszedł na korytarz. Usłyszałyśmy jak coś cicho mówi i spojrzałyśmy na siebie dziwnie. To aż taka tajemnica jakie chce mieć łóżko?! Wróciłyśmy do malowania (ja i Alex, Daria usiadła sobie na łóżku). Po jakiś 10 minutach przyszedł Ahmed i oddał Darii telefon. Malowałyśmy w ciszy, tylko raz wylałam sobie przypadkiem farbę na głowę, a Alexy dostała z liścia w twarz ręką Ahmeda. Została jej czerwona farba na policzku. Spojrzałyśmy dziwnie na Ahmeda, który uśmiechnął się niewinnie i...:
 - Wracać do pracy murzyny, nie płacę wam za obijanie się!
 - Ty nam nie płacisz. - zauważyłam.
 - Silence! I'll kill you! - po tych słowach z obawy o swoje życie i zdrowie kontynuowałyśmy pracę. Nagle usłyszałyśmy "Jingle bombs, jingle bombs...". Okazało się, że to nowy dzwonek do drzwi. Spojrzałam na Ahmeda i walnęłam go wałkiem w twarz. Tymczasem Daria poszła otworzyć. Aha, skończyłyśmy już malowanie ścian. Do pokoju weszli Robi i Adi niosąc jakieś pudła.
 - Hejka.
 - Yo! - zawołał Adi i odstawili pudła. zwrócił się do kościaka: - Mamy to co chciałeś. - zaczęli rozpakowywać kartony i wyciągać części łóżka. Razem je złożyliśmy. Tylko dlaczego ma kolumienki na rogach? Zastanowiłam się i spytałam o to chłopaków.
 - A niby jak zawiesilibyśmy to? - zapytał Robi i wyciągnął z ostatniego pudełka... różową firankę?!
 - Eeeee... - x3
- Nie ważne. - machnął ręką, której nie zabrała mu Alex i próbował zawiesić firankę. Dziewczyna pomogła mu (czyt. chciała udobruchać go za tę rękę.)
Mniej więcej takie, tylko dajcie różowy kolor.

Tam ta ra ram! Skończyłyśmy. Chłopaki już poszli. Alexy czyściła rękę Ahmeda, który ją pilnował, Daria popijała sobie swoje ziółka uspokajające, a ja oglądałam "Kota z piekła rodem". Ten program jest taaaki fajny *.* . Nagle telewizor przestał działać. Próbowałam go naprawić, ale zdenerwowałam się i zaczęłam po nim skakać. Jako Neko oczywiście...
Nagle przez okno wpadło jasne światło, a całym domem zatrzęsło. Wybiegliśmy na pome i zamiast huśtawki zobaczyliśmy krater, z którego się dymiło. W końcu przestało, a my ujrzeliśmy dziwny, duży kamień.
 - Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? - zaczął lamentować Ahmed i zaraz zreflektował się. - To znaczy... Co to kurcze jest, do spalonego żyda?!
Meteoryt otworzył się, a ze środka wysz...
 - BABCIA! - ryknął Ahmed i schował się za Darią. Miałam zamiar nakrzyczeć na niego, żeby mi więcej nie przerywał narracji, ale ze środka meteorytu wyszła... jakaś kościaczka w kapelusiku i z wielką torbą?!
Usłyszałyśmy dziwny dźwięk dochodzący od strony Darii. To tylko Ahmedowi trzęsły się kolana. Jego babcia spojrzała na nas dziwnie, uśmiechnęła się (to możliwe u kościotrupów?) i sobie poszła.
Mieliśmy godzinny loading...
KONIEC ROZDZIAŁU 1

3 komentarze: